Playfair

Kampioen Play Fair 1

24/04/2008 Seizoensverslag Play Fair 1
 
Hier een kort maar krachtig verslagje van de competitiewedstrijden van het eerste team van het afgelopen succesvolle seizoen.
Met de instelling om niet te degraderen gaan we de competitie in met in de openingswedstrijd onze 'vrienden' uit Gorinchem. In de geschiedenis valt duidelijk op dat we steeds minder punten pakken tegen dit team en het zou er niet makkelijker op worden aangezien onze kopman in wording Maarten Kempenaar vergeten was om op te komen dagen. Dianne bleek een waardig vervangster en uiteindelijk stond er een mooie 7-3 op de borden. De eerste strijd om degradatie leek gewonnen...

Toen kwam de Sprint op bezoek en wederom kwam Kempenaar niet op dagen en was Fred Brand The fighting Fire zo zot om een helpende hand uit te steken aan Bjorn en Martijn die zich erg in de steek voelde gelaten door Maarten, hier was dan ook het laatste woord nog niet over gewisseld. Fred wint een potje en had helaas tijdens de dubbel een HansvanLeeuwen-service op 10-8 in de 5e nodig om de dubbel in verlies weten om te zetten. Maar in vergelijking met het niet op komen dagen van Kempenaar was dit snel vergeven en we hebben het daar niet meer over gehad, ook al bleek het de enige dubbel te zijn die dit team wist te verliezen.... De wedstrijd werd met 4-6 verloren, alleen Bjorn wist 2 punten te pakken, Tinus bleef net als Fred steken op 1 maar we waren zeer tevreden met dit resultaat.

Uit bij de Treffers werd het een ongelukkige avond voor Bjorn die hier een kwetsuur aan zijn enkel opliep in zijn eerste wedstrijd. De teller bleef steken op 7 punten voor Play Fair met name dankzij Martijn die met drie winstpartijen de eindelijk aangekomen Kempenaar wees op zijn slappe spel en matige conditie. Kempenaar was slecht uit de winterstop gekomen en er werd een hartig woordje gesproken door Bjorn die eiste dat Maarten dit recht zou gaan zetten met een spetterend optreden in de volgende wedstrijden, zeker nu de enkel begon op te zwellen.

Vriendenschaar uit staat altijd bol van de gezelligheid. Zonder Bjorn die met zijn voet omhoog zat mocht Arnold invallen en werd er een 6-4 winst uitgesleept. Zodoende stonden we eigenlijk redelijk boven de rode streep na 4 wedstrijden, maar veilig ben je dan nog niet natuurlijk. Er mocht absoluut niet verloren worden van de Salamanders. Kempenaar had de woorden van Bjorn goed ontvangen en zette deze om in daden. 3 overwinningen voor hem en zijn lichaam leek beter te herstellen dan bij de vorige wedstrijd.

Tegen de Salamanders knalden de spelers van Play fair  uit de startblokken en uiteindelijk stond er een 7-3 op de borden en mochten we voor het eerst eens omhoog kijken. Vollebrecht kon ook geen potten breken maar versloeg wel Kempenaar die conditioneel nog net niet sterk genoeg was om ook nog een goede derde wedstrijd op de tafel te leggen. Ieder 2 en de dubbel, keurig!

Met een dikke overwinning op de Treffers thuis en op het gezellige Vriendenschaar leek het kampioenschap opeens binnen handbereik.

Voor de uitwedstrijd tegen de Sprint hadden de spelers Johan van Ingen gevraagd om te rijden aangezien we geen enkele vermoeidheid wilden ontwikkelen bij Martijn die erg intensief kan rijden. Uiteindelijk wonnen we daar met 4-6 en waren we in ieder geval nog in de race.

In de tussentijd hadden de Treffers in hun strijd tegen degradatie onze directe concurrent de Salamanders een flink pak op den broek gegeven dus dat kwam goed uit. Zo mochten wij wegens omstandigheden op een lauwe woensdagavond naar Gorinchem om eens flink uit te halen, dit om een goede uitgangspositie te creeren voor de laatste wedstrijd tegen de salamanders. Na 1 uur stond er al 0-6 op de borden en het leek wel een waar feest. Gelukkig hebben we dan altijd Martijn nog die een wedstrijd weet te verliezen maar met 9 punten in de broek waren we tevreden. Kempenaar was er al weer klaar mee en bedankte ook maar voor de laatste wedstrijd aangezien hij midden in een belangrijke toetsweek zat. Zijn moeder zal trots op hem zijn dat hij zijn studie belangrijker vindt dan het pingpong. Met een winstpercentage van 85% hadden we hem toch weer redelijk op de raills gekregen.

Achteraf bleek dat we nog maar 1 puntje nodig hadden bij de Salamanders en daar mocht Dianne dan wel voor zorgen. Met ferme klappen stuurde ze hun kopman huilend naar huis en kon de champagne knallen. Dat er achteraf met 9-1 zou worden gewonnen was is niet verbazingwekkend. Als je eenmaal kampioen bent dan speel je ook als een echte kampioen!

Vanaf hier willen wij van Play Fair 1 alle invallers bedanken voor hun inzet en gezelligheid. Met 4 wedstrijden spelen met een invaller en dan ook nog kampioen worden zegt meer over de invallers dan over de sterkte van onze poule. Tevens gaat onze dank uit aan de vele toeschouwers die hun weg wisten te vinden op hun vrije zaterdagmiddag om ons aan te moedigen. De Oma van Maarten wordt in het bijzonder bedankt aangezien zij door haar aanwezigheid een vlammetje wist te ontbranden bij Maarten die het even niet meer zag zitten waardoor hij een belangrijke wedstrijd toch nog naar zich toe wist te trekken. De Sjoof bedanken we natuurlijk ook voor de gereden kilometers, Brielle ligt tenslotte niet om de hoek en we hopen dat we ook komend seizoen weer van zijn rijkunsten mogen genieten als we gaan trachten om in de derde divisie te blijven. De doelstelling zal zijn om mooi attractief en aanvallend tafeltennis te spelen.

 
Play Fair 1

Bjorn's zaterdagmiddag

10/03/2008 Jullie zullen je wel afvragen; Waar blijft Dora?
Zij is tijdelijk even opgenomen voor een kuurtje en zal hopelijk het komende klubblad wel weer van de partij zijn. Gelukkig had Bjorn ditmaal eens iets geschreven voor in de fairtelsels. Dit vond Dora zo leuk dat ze haar vaste en trouwe lezers hier niet van wilde onthouden. Vandaar een eenmalige Bjorn's Zaterdagmiddag i.p.v. Dora's Wereld.

Het is zaterdagmiddag, 8 maart en alle 4 de jeugdteams hebben een thuiswedstrijd. Natuurlijk is ook het eerste seniorenteam aanwezig om hun kunsten te vertonen, dus is het lekker druk en valt er genoeg te zien als je maar verder kijkt dan je neus lang is. De jeugdtraining voor een slordige 22 kinderen zat er weer op en mede dankzij de medewerking van Olaf Klein, een goede knecht, was de training weer een grandioos succes. De Komkommers van Olaf hadden de estafette gewonnen van de Augurken van Bjorn dus galmde door de zaal:'' Komkommers zijn de beste!'' Een ieder van u die Olaf een beetje kent weet ongeveer hoe hij zijn kinderen had opgezweept en zal er dan ook niet versteld van staan dat de polonaise die hij daarna inzette nog minutenlang voortduurde. Wij van de Augurken feliciteerden de Komkommers van harte en met de wetenschap dat wij er verantwoordelijk voor waren dat er een week lang blije Komkommers zouden rondlopen hadden wij ook weer een goede daad verricht. Na de klassieke Rond de tafel (gewonnen door Sam Mollers, aanstormend talent) was het tijd voor de competitiespelers om in te spelen. Heel fijn is dat ook deze competitiespelers niet te beroerd zijn om als sparringspartner te fungeren voor de allerkleinsten. Het is vertederend om te zien hoe ze elkaar een slag aanleren en zo leren ze ook dat geduld een zeer vermoeiende, doch schone zaak is. Daarom wil ik via deze weg, naast Olaf (die serieus zelfs nog handtekeningen moest uitdelen na de training?) ook mijn andere assistenten Lennert en Sylvia bedanken voor hun inzet en engelengeduld. Ik hoop dat we met zijn allen er in gaan slagen om een ieder beter te laten tafeltennissen, we zijn op de goede weg! Maar ja, hoe beleef je zo een intense zaterdagmiddag eigenlijk?
Allereerst komt mijn maatje Afroman opdagen zonder zijn batje en hij besluit om met mijn batje te gaan spelen, wat een voorbereiding....
Zo zit ik te tellen op tafel 1 en 1 tafel verder van mij speelt Yvar tegen een jongere dame van Pecos. Yvar is een hardwerkende, backhandspecialist die liever om zijn forehand omloopt en veel punten scoort met een backhandaanval. Zijn tegenstandster is een styliste en met fijn gemeten voetenwerk zal zij in de contra rally Yvar het nakijken geven. Ze komt 2-0 voor en Yvar loopt naar de muur waar de scorebordjes hangen. Hij wordt geconfronteerd met de stand: 4-1 op dat moment. Hardop in zichzelf pratend hoor ik hem zeggen: ''kom op! maak dat 5e punt! ''Ik moet glimlachen en ik weet dat hij deze wedstrijd gaat verliezen omdat zijn tegenstandster een voor hem te lastig contraspelletje heeft. Toch weet hij door inzet en een hoop geschreeuw (van wie zou die dat nu toch weer hebben?) de derde game te winnen. In de vierde game zet de dame de boomlange Yvar weer met beide voeten op de houten grond van de Vijverzaal. Treurig wordt er een punt bij de tegenstander op het scorebord gezet en Yvar weet wat hij moet trainen aanstaande dinsdag. Beschamend kijkt hij in het rond of niet iemand heeft gemerkt dat hij net van een dame heeft verloren. Ach Yvar, wees gerust, ook mijn teamgenoten hebben weleens van een dame/meisje verloren maar daar hebben we het ook nooit meer over. 
Achter hem zie ik twee jongens van tafel 5 naar hun scorebordje hollen. Bijna struikelend over elkaars benen zie ik dat het Bart van Klink is die met zijn tegenstander een wedstrijdje doet wie het eerst bij het scorebord is. Als je nog zoveel energie over hebt na ee wedstrijd betwijfel ik of je wel voluit bent gegaan. Tot mijn grote verbazing is het de tegenstander die een punt erbij krijgt en veranderd mijn glimlach in een verbaasde blik. Zou ik ook hard willen lopen om een punt bij mijn tegenstander erbij te zetten?, meestal vergeet ik dat bewust per ongeluk expres. Bart lacht erom en feliciteerd zijn tegenstander voor de 2e maal en vertelt mij later dat hij wel heerlijk had gespeeld, prachtig toch?
In de tussentijd verstrijkt de tijd en heeft mijn batje nog geen partij gewonnen, 1-2 achter, het word een rotdag. Dan zie ik Fred Brand binnen komen om zijn kinderen te coachen. Zowel Sabine als Ramon beginnen het spelletje te ontdekken en vader Fred legt daar duidelijk zijn vinger op. Ramon heeft precies die lastige service die zijn vader ook heeft en wint mede hierdoor al zijn potjes. Sabine daarentegen probeert met haar forehand topspin te spelen en gaat daar duidelijk in vooruit. Je kan merken dat ze goed bezig is op de trainingen en ik kan het weten. Voor Fred is het nieuw want die heeft zelf geen topspin in huis dus das ook voor hem even schrikken maar dat terzijde.
Kay Wenting mag invallen in het team van de grote Ramon en zijn oppasser Sylvia en onder luide toejuichingen vanaf de tribune (u zou het ook eens mee moeten maken) wint Kay er meer dan de oppas. Daar is dus weer werk aan de winkel. Knap van Kay en glunderend van succes zal hij onder de wol worden gestopt die avond door een even blij kijkende Sylvia die dat haar invaller van harte gunt. Want zo zijn de jeugdspelers van Play Fair op dit moment, ze kijken bij elkaar, coachen elkaar en klappen voor mooie ballen, leuk om te zien hoe zich dat ontwikkeld. De tribune zit vol en gelukkig niet alleen voor het eerste seniorenteam.
Ik mag zelf aantreden en mijn bats heeft net de dubbel en een enkelpartij winnend afgesloten tegen de Salamanders. Afroman kust mijn batje en brengt zijn eerste bod uit, ''No deal'' zegt de bank en met wat uitgenodigde toeschouwers en vrienden die ik had wijs gemaakt dat we kampioen konden worden bij winst op de tribune zou mijn batje de derde partij binnenslepen. Moegestreden klim ik de tribune op om de felicitaties in ontvangst te nemen maar wat krijg ik te horen: ''Loop even door Bjorn, we zitten naar Richard te kijken, wat een speler is dat!'' Dat zijn dan je vrienden.... Verbolgen, nog nazwetend draai ik me om en zie Richard van de Zwaan een prachtige smash slaan gevolg door een gebalde vuist en een harde 'Sa!', Tja daarmee valt mijn ''Soep!'' volkomen in het water. Toch ben ik blij dat dit kereltje iemand weet te vermaken die waarschijnlijk geen bal van mij heeft gezien en ik denk:'' De opvolging is nabij....''
Overigens zat Yvar deze partij knarsetandend te bekijken vanaf de tribune, want richard won wel van de Pecosdame maar hij is dan ook een forehand ingestelde speler.
Nadat we allemaal onze handen uit de mouwen hebben gestoken om op te ruimen stop ik mijn bats in het kistje. 5 overwinningen heeft het achter de rug en met 7-3 worden we door de uitgenodigden vrienden gefeliciteerd met het kampioenschap.
We zijn net op de helft maar de felicitaties hebben we alvast binnen. En ook al worden we geen kampioen, genieten op zaterdagmiddag doen we toch wel...

Met vriendelijke groeten,
 
Bjorn van der Voort, Trainer van het Jaar 2007

Dora's Wereld

25/09/2007 Dora's Wereld
 
De messen zijn weer geslepen, een nieuwe start met weer tonnen van mogelijkheden voor zowel de Toppers (Dikkie Dik, Gordon ), de subtoppers (Arnold en Fred B), de Tobbers (Olaf en Hans van L), de subtobbers (Johan en Richard) als voor de gezelligheidsspelers (Jos en Floor).
Dit is de tijd om eens wat te anders te proberen, iets vernieuwends, iets extremers, iets wat u altijd al hebt willen doen maar nooit durfde. Wellicht bent u vastgeroest in uw eeuwenoude tafeltennisgewoontes, en speelt u al jaren op de automatische piloot. Denkt u uberhaupt nog weleens na voor u de bal raakt? Vraag uzelf eens af:
*Ben ik nog wel verassend genoeg in mijn spel ?(over u relatie thuis ga ik het liever niet hebben) 
*Hoe is mijn voorbereiding (heb ik eigenlijk wel een voorbereiding?)
*Hoelang zit dat rubber al op mijn bats? (Vroeger wisselde u vast veel vaker van rubber)
*Haal ik wel alles eruit wat erin zit?
Ik zal proberen u wat tips te geven over hoe u het nieuwe seizoen wellicht wat meer kleur kan geven. Hoe kunt u uw tafeltenisidentiteit nieuw leven inblazen?
 
Tip1
Het zou voor de verandering geen kwaad kunnen om eens te komen trainen op dinsdagavond, of desnoods spreekt u eens af met een andere vastgeroeste tafeltennisziel om op een zaterdagmiddag gericht iets nieuws te trainen.
Een mooie gelegenheid om een een nieuwe service uit te proberen, want die service die u in 1978 heeft uitgevonden (tijdens uw laatste training waarschijnlijk) levert ook niet veel punten meer op. Pak een bak met ballen en ga aan de slag, ontplooi uzelf en uw service!
Het opnieuw ontdekken van de verschillende mogelijkheden die de combinatie van u bat en de bal kunnen opleveren zullen op korte termijn punten gaan opleveren. Ook helpt het u om de service van de tegenstander beter te kunnen lezen, zodat u minder gefrustreerd reageert als hij daar de partij uiteindelijk mee wint.
Tip2
Het zou voor de verandering geen kwaad kunnen om eens te komen trainen op dinsdagavond, of desnoods spreekt u eens af met een andere vastgeroeste tafeltennisziel om op een zaterdagmiddag gericht iets nieuws te trainen.
Train eens gericht op uw topspin maar dan met een beetje zij-effect erin. Probeer eens wat accent te leggen op het parallel spelen van de bal, aangezien u al 25 tafeltennisjaren  diagonaal speelt zal dat wellicht voor u als vernieuwend worden ervaren. Er zal een heel ander soort rally ontstaan die wellicht beter is voor uw voetenwerk achter de tafel. (Ja, er kan ook bewogen worden achter de tafel) Als u het niets vindt kunt u altijd nog terugvallen op uw basis van weleer.
Tip3
Het zou voor de verandering geen kwaad kunnen om eens te komen trainen op dinsdagavond, of desnoods spreekt u eens af met een andere vastgeroeste tafeltennisziel om op een zaterdagmiddag gericht iets nieuws te trainen.
Het spelen van een smash, de afmaakbal, lijkt een makkie maar is niet voor iedereen weggelegd. Helaas ziet mijn starende oog nog steeds dappere pogingen om een smash te spelen waar ik eigenlijk alleen maar verdrietig van wordt. Veel verder dan het achterlijk hard wegrammen van de speelbal (als u de bal al weet te raken dan he) is het vaak niet. Aan de opbouw ligt het niet, maar zonder een goede smash is al het harde opbouw werk voor Piet Snot geweest. Daarnaast ziet het er niet uit vanaf de tribune, dus doe er alstublieft wat aan!
Tip4
Het zou voor de verandering eens geen kwaad kunnen om eens te komen trainen op dinsdagavond, of desnoods spreekt u eens af met een andere vastgeroeste tafeltennisziel om op een zaterdagmiddag gericht iets nieuws te trainen.
Voor een ieder die moeite heeft met het materiaal van de tegenstander, en daar regelmatig onterecht op zit te schelden en te foeteren, , hier een wijze les;
Nodig een materiaalspeler uit om eens mee te schuiven en kijk wat er met de bal gebeurt.
Speel daarna een contrarally en kijk wat er gebeurt. Doe daarna ook eens wat met de opgedane kennis. Het is meelijwekkend om te zien dat u op vrijdagavond in een schuifrally bent beland (omdat u nog niet had getraint op het spinnen van de bal) en de derde bal die uw tegenstander met noppen naar u schuift, helaas door u een paar meter over de tafel geschoven word. Of erger nog, eindelijk spint u de bal op de noppen van de tegenstander om vervolgens de bal in het net te spelen, en dit allemaal door uw eigen effect. Vervolgens wordt u boos op zijn materiaal terwijl het eigenlijk door uw eigen ballen komt! U zou voor de gein eens zelf een potje met noppen moeten spelen om A, te ervaren hoe dat nou werkt, en B, om te ervaren hoe moeilijk het is om het materiaal op de juiste manier te hanteren. Nadat u dit heeft geprobeerd zult u waarschijnlijk meer respect hebben voor de materiaalspeler, en dit levert u misschien nog weleens een bitterballetje extra op.
 
Ik hoop dat u hier wat mee kunt, of hier mee wat gaat doen. Natuurlijk is dit niet geschreven om af te geven op uw huidige spel, want dat gaat immers al jaren goed, maar u kunt niet ontkennen dat er nog wel wat ruimte is voor een enkele verbetering. Een beetje training kan geen kwaad, al is het alleen maar voor de gezelligheid... En zoals gezegd, u kunt altijd nog terugvallen op uw oude spelletje. Uw oude gehaktballetje met jus is en blijft lekker maar
verandering van spijs, doet eten......
 

Met vriendelijke groeten,
 
Dora van Bil

2007klubkampioenschappen

18/06/2007 Dora's Wereld
 
Op het moment dat u dit waarschijnlijk leest, zijn de voorrondes van de enkel al bijna aan het eind of zelfs al afgelopen.
Het toernooi der toernooien wordt al jarenlang door de helft van u beleefd als een kans om een verloren seizoen toch nog te voorzien van een gouden of zilveren glans. Voor de andere helft is het een toernooitje om een geslaagd  seizoen af te ronden met het behalen van een finale. Natuurlijk doet iedereen mee voor de gezelligheid, maar het behalen van een finale zou toch ook wel leuk zijn. Stel dat je zelf niet in de finale kan komen dan wil je tijdens zo een voorronde er in iedere geval alles aan doen om jouw teammaatje ook niet in de finale te laten komen. Anders hoor je dat weer een heel seizoen en daar zit ook niemand op te wachten. Redenen genoeg om deel te nemen in ieder geval.
 
De Mix-dubbelfinalisten zijn bekend, en wat tijdens de voorrondes opviel was dat er van de jeugdigen onder ons, er maar weinig meededen. Dit had verschillende redenen. Ik heb aan de bar vernomen dat de spelers uit het eerste  zich wilden sparen voor de dubbel en de enkel. Daar liggen immers hun kansen, en een mixdubbel is voor die jonge honden gewoon lastig omdat ze nu net op een leeftijd zitten dat ze vrouwen beginnen te ontdekken en zich er eigenlijk geen raad mee weten hoe nog met ze te moeten sporten e.d. Vandaar dat een Maarten, Rick en een Martijn er niet bij waren en dat de kansen voor andere oudere jeugdleden (zoals Irene en Dick) zienderogen toenamen. Titelverdedigers Marina en Bjorn behaalden zonder kleerscheuren de finale ( je kon zien dat Marina steeds beter onder immense druk kan serveren en presteren). Hans v L en Irene (die met het Fredvandemeer-Syndroom) leken kansloos na het verlies tegen Fred en Carin, maar door een krachtige winst tegen Fred B en Hilde waren zij de sterkste van de rest en staan zodoende in de mix-finale.
 
De dubbelfinalisten zijn ook al bekend. Met name bij de A was het toveren geblazen. Daar stonden immers de nog uitgeruste jongeren van de klub, tevens titelverdedigers, en kanshebbers eindelijk weer eens aan den tafel. Ondanks wat vergeten materialen zou zo een finaleplaats voor het oprapen moeten liggen. Maarten en Rick mochten starten tegen een meer dan een eeuw oud koppel, Arnold en Dick. Makkie zou je zeggen, maar oude hazen kennen de paden en wonnen verassend met 3-0.
Nog in de roes van de overwinning vergaten ze dat er tegen Fred B en Bjorn een heel ander spel gespeeld moest worden. Dat leverde uiteindelijk een kansloze 3-0 nederlaag op. Maar de poule stond op de kop en dat is nou precies waar het om draait op zo een avond. Fred en Bjorn deden hun werk en pakten 2 games tegen de titelverdedigers, zodoende staan de oude rotten in de finale en zitten de beloften van de toekomst op de tribune. Achteraf hadden ze misschien toch maar wel mee moeten doen met de mix, want ik voorspel dat ze ook niet in de enkelfinale zullen komen. Ze zullen dan wederom met de oude van dagen moeten afrekenen. We zullen het meemaken op de 22e van juni. Dan zullen we zien of de jonkies zich terug kunnen vechten na deze teleurstelling. Zo ie zo moet je het koppie niet laten hangen als het even tegen zit of als iets niet lekker loopt zoals je het zou willen. De druk is hoog, je moet er staan op het moment dat je er moet staan, je kan niet verslappen ! Dit onderscheid de toppers van de tobbers.
Geef niet op, en trek met al je kennis en materiaal ten strijde en onthoud:
Wederom zag ik onder den zon
dat het niet altijd den snelsten zijn die de wedloop winnen,
noch de sterksten in de strijd
Noch den wijzen het brood
Noch de schranderen der rijkdom
Want tijd en toeval
Treffen hen allen...........
 

Met vriendelijke groeten,
 
Dora van Bil

Dora's Wereld

08/03/2007 

Dat wij als tafeltennisindividuen zo intens bezig zijn met onze sport is bij een ieder wel bekend. Het schijnt zo te zijn dat onze frustratietolerantiedrempel erg laag ligt, of zouden er nog leden zijn die denken dat ze niet over een kort lontje beschikken? Ik denk het niet.

 

Bij tafeltennis sta je letterlijk en figuurlijk oog in oog met je tegenstander. Je hoort al zijn geluiden uit zijn lichaamsporiën vertrekken en iedere decibel betrek jij in het spel zijnde een intimidatiepoging. Die irritante kreun bij zijn forehand heeft alleen maar zin om jou uit je concentratie te halen.

Iedere diepe zucht van ongeloof/ongeluk  kan worden geïnterpreteerd als een verkapte manier om aan te geven dat hij het ergens niet mee eens is zonder het te zeggen.

Zelfs een glimlach van die akelige tegenstander wordt vaak onterecht aangezien als een smerige manier om duidelijk te maken dat hij het wel mooi vindt dat jij iedere keer diezelfde effectservice fout retourneert.

Het allerergst vinden wij toch wel dat als je tegenstander zegt : ‘mooie bal hoor!’ Dan hebben we helemaal het idee dat we in het ooitje worden genomen, toch zeggen we iedere keer dank je wel terug om de toch al wat verstoorde harmonie te behouden.

Ik zal het maar niet gaan hebben over het sorry zeggen van de tegenstander bij een foute service van jou want dat is toch wel het toppunt van iets erin wrijven. Overigens is tafeltennis de enige sport bij wie ik dit fenomeen zie, bij onze volleybalburen op de vrijdagavond staan de tegenstanders zelfs flink te juichen bij een foute service, dat is misschien wel weer het andere uiterste…..

Toch vinden wij de geluiden die wijzelf produceren tijdens ons tactische steekspel eerder onderdeel van de slag waar we niets aan kunnen doen. Die kreun is bij ons een kwestie van een geforceerde uitademing bij een krachtig geslagen forehandtopspin, niets meer dan dat.

Een diepe zucht van een Play Fair lid is eerder van vermoeidheid, omdat er weer hard gewerkt is de afgelopen week en vlak voor de wedstrijd nog een wijk is gelopen voor de kerstbrodenactie…

Als wij glimlachen tussen de punten door is dat omdat we aan thuis denken, aan onze man/vrouw/kinderen. De stand is in vergelijking met thuis totaal niet belangrijk. Er zijn erbij die de sport beschouwen als een blijspel, maar dat zijn er maar weinig.

Iedere knappe bal van de tegenstander wordt bewonderd, wij roepen zonder bijbedoelingen ‘Mooie bal’, soms klappen we er ook nog bij zelfs. Aan het einde van de wedstrijd vragen we zelfs of hij het nog eens voor wil doen, om er nogmaals van te mogen genieten….

Mocht de tegenstander fout serveren dan vinden wij dit erg naar en vervelend, een welgemeende Sorry vinden wij dan juist op zijn plaats.

Ach, misschien moeten we onszelf ook maar eens recht in de ogen kijken…..

 

Tijdens competitiewedstrijden zit ik wel eens op de tribune naast familie en of vrienden van spelers die eens een keertje komen kijken naar de krachtsinspanningen van hun echtgenoot of kennis.Al vrij snel komen ze dan tot de conclusies dat tafeltennis een vreemde sport is, alleen gespeeld wordt door een stelletje neurotisch ingestelde personen, en dat ze blij zijn dat ze niet iedere week hoeven te komen kijken. Persoonlijk vind ik dat ze er wel kijk op hebben, want het is van boven erg aandoenlijk om jullie allemaal zo te zien ploeteren, foeteren, schelden, juichen, 1000x sorry met glimlach, voetengestamp, tong op de kin, verschrikkelijk voetenwerk, te krappe klubshirts, welles nietes etc. Ik vind het zelfs eerder vermakelijk dan neurotisch.

Vooral dat gezellige natafelen onder het genot van een bittergarnituur, waarbij iedere rally nog tot in het diepste detail uit het korte termijn geheugen gevist wordt. Vaak worden door deze herinneringen ook de bijbehorende emoties van toen wederom vertoont en loopt bij sommigen het schuim van den kaken. Voor sommigen is het maar goed dat ze dit toneelspel maar eens in de week hoeven te spelen………..

Dora's wereld

30/01/2007 

Dora’s Wereld….

Een nieuw jaar, een nieuw begin, een nieuw seizoen…….. en dat begint natuurlijk altijd met een nieuwjaarsoliebollenchampagnedubbelspel-toernooi. Niet alleen een perfecte gelegenheid om je mede clubgenoten een sportief 2007 toe te wensen maar ook natuurlijk een eerste krachtmeting richting de clubkampioenschappen.

Altijd lastig te organiseren, aangezien de mensen tijdens het kersttoernooi gevraagd worden en dat misschien in het prille begin van januari alweer vergeten zijn. Een paar afzeggers vlak voor tijd helpen ook niet mee om een vlekkeloos toernooi te kunnen organiseren. Ondanks alle tegenslagen was de ‘toernooicommissie’ met hulp en inzet van oud-leden, toeschouwers, commissieleden (die notabene nog naar huis moest om spullen te halen!!) etc er toch nog in geslaagd om een goed, gezellig traditioneel dubbelspel toernooi te lanceren. Bravo !

Misschien niet op de geplande starttijd, maar dat was na al die plotselinge afmeldingen zeker niet meer mogelijk. Gelukkig vallen Play Fair-leden daar nooit over en begrijpen zij ook wel dat het voor een organisatie altijd lastig is om ervoor te zorgen dat iedereen ook daadwerkelijk komt.

Dan drinken we toch allemaal een lekker bakkie pleur bij Ton en je babbelt eens met je teamgenoten over de prognose van het komende seizoen, nieuwe voornemens etc. Een perfecte gelegenheid eigenlijk om eens bij te praten over hoe het gaat met vrienden van weleer, nieuwe werkzaamheden van leden, verhuizingen, kinderen die wel of niet op komst zijn en wie weet wat allemaal nog meer. En daarna lekker aan de bak, strijdend voor een zak drop, die vaak dezelfde avond nog aangebroken wordt

Het allerleukste vind ik persoonlijk, dat diegene die het fanatiekste tekeer gaat en puur voor de punten speelt, aan het einde van de avond beloond wordt met het schrijven van een verslag voor in de Fairtelsels. Die prijs wordt altijd zeer enthousiast ontvangen……

Wat mij in het bijzonder opviel tijdens dat toernooitje was dat de kloof tussen de jeugd en de senioren steeds kleiner begint te worden. De junioren spelen ondertussen een leuke bal en kunnen zich langzaam aan goed meten met de hoger spelende senioren. Ze zijn gretig tijdens de trainingen en nemen gulzig alle adviezen van de trainers in zich op. Ze zijn, in tegenstelling tot een hele hoop senioren, niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken voor de vereniging. Dit jaar hebben ze tijdens de kerstbrodenaktie goed geholpen. Zelfs als men ze vraagt om te assisteren bij de trainingen voor de cursus of het kindertafeltennisfeest, zeggen ze enthousiast: ‘’Ja hoor, leuk ’

Hoe komt het toch dat een kind, dat geen notie heeft van de begroting voor 2007/2008, het als zeer leuk ervaart om met een teammaatje van deur tot deur te gaan om kerstbroden te slijten voor de vereniging? Dit in tegenstelling tot senioren die vanzelfsprekend weten dat de min en de plus van een begroting afhangt van succesvolle acties. Ze zijn te beroerd om een wijkje te lopen, zelfs niet hun eigen straat. Dit is niet alleen jammer, maar voornamelijk triest te noemen.

Dit geldt natuurlijk niet voor alle senioren, alleen het zijn altijd dezelfde gezichten die de mensen langs de deuren zien gaan voor ons kluppie. Toch is zo een groot karwei met de hulp van meerdere handen geen karwei meer maar een gezamenlijk evenement dat jou en je team dichterbij elkaar zal brengen, probeer het maar eens……..

Hoe vaak zeggen we niet: ‘Daar kan de jeugd nog wat van leren!’ Voor sommige acties van tafeltennisvereniging Play Fair geldt dat menig senior een voorbeeld kan nemen aan onze jeugdleden…..